Od Lena- c.d historii Rukii

-Co tu robisz o tej porze? -zapytała Rukia

Byłem członkiem watahy od niedawna, więc nie znałem prawie nikogo, a Rukię kojarzyłem przeważnie z widzenia i nigdy nie miałem okazji z nią porozmawiać. Pamiętałem jedynie, że podczas jednego z polowań była bardzo skupiona na tym co robi, a jej precyzja i szybkość były uderzające. Teraz w lesie nie wiedziałem co powinienem jej powiedzieć, przyzwyczaiłem się już, że noc jest porą, w której nie muszę zakładać maski codzienności.

- A co ty tu robisz o tej porze ?

- Zapytałam pierwsza

Hmmm...co ja tu właściwie robiłem...biegałem?...myślałem?...czy może też użalałem się nad sobą? 

- Spacer...tak myślę, czy chwilę temu ktoś ci towarzyszył...słyszałem coś i nie byłaś to wyłącznie ty

Posmutniała.

- No znalazłam liska...Lucky'ego zamordowali mu mamę...ja chciałam go przygarnąć, ale wystraszył się i uciekł...

Pożałowałem, że użalam się nad sobą z powodu pozycji mojego brata w mojej dawnej sforze, gdy na co dzień małe lisy tracą rodziców.

- Wróci.

Spojrzała na mnie jakoś dziwnie.

- Skoro nie ma nikogo na świecie oprócz ciebie to wróci, w końcu nie ma dokąd pójść...

To jej spojrzenie coraz bardziej mnie wkurzało. Warknąłem.

- No co ?!

- Nic... tylko przez chwilę myślałam, że mówiłeś o sobie

- Nie.

Zamilkłem. Gdzieś w oddali wydawało mi się, że słyszę moich dawnych przyjaciół, trochę tęskniłem za Luchistem, za naszymi sprzeczkami, a trochę bardziej za Miną i jej opiekuńczym głosem. Ale oprócz nich nie miałem za kim tęsknić.

- Nie nie mówiłem o sobie. Zauważ różnicę ten lis ma ciebie, a ja nie mam nikogo...nikogo. Ale mam watahę, mogę dla niej polować i być jej częścią... to mi wystarczy.

Uśmiechnęła się.

- Masz i watahę i mnie. Skoro już spacerujesz to może razem pójdziemy na spacer, a jeśli się nam poszczęści znajdziemy Lucky'ego.

- Więc chodźmy.

Poszliśmy. Nie wiem czemu, ale czułem się pełniejszy w środku i to nie przez tego jelenia, który był na kolację...

(Ja już skończyłem, ale jeśli chcesz Rukia to coś dopisz)